Showing posts with label mumbai attacks. Show all posts
Showing posts with label mumbai attacks. Show all posts
२६/११ च्या वीरांना सॅल्युट...!!!
आज एक वर्ष झालं...
हिजड्यांनी भ्याड हल्ला केला होता. @#$*मध्ये दम नव्हता म्हणून भर समुद्रात मच्छीमार बोटीचे अपहरण करुन गुपचुप आले आणि तीन दिवस थैमान घातले. मध्यमवर्गीय रेल्वे प्रवासी, महागड्या स्कोडाने फिरणारे श्रीमंत, रेल्वे स्टेशनवर झोपणारे गरीब, गस्तीवरचे पोलीस, अगदी प्रार्थनास्थळे आणि लहानगा ’मोशे’ काहीही मागे पुढे न पाहता अमानुष गोळीबार आणि ग्रेनेडचे हल्ले सुरु केले. एकच लक्ष होते सीएसटीच्या चाकरमान्यापासून ताज-ओबेरॉयमध्ये राहणाऱ्या देशी-परदेशी उच्चभ्रू वर्गापर्यंत दहशत पसरवणे. अगदी गुर्मीत, माज आला होता. नावात पाक असले तरी इरादे किती नापाक? अगदी मुक्काम ठोकण्याच्या तयारीनेच आले होते. पहिला हल्ला झाल्यावर कामा हॉस्पिटलला दाखल झालेले जखमी पण लक्ष केले. किती राक्षसीपणा.
पण आपले ढाणे वाघ होते की. तुकाराम ओंबळे, हेमंत करकरे आणि अशोक कामठे यांच्या बरोबरच विजय साळसकर, संदीप उन्नीकृष्णन असे आमचे वाघ चवताळून उठले. हेमंत करकरेंनी बुलेटप्रुफ जॅकेट घालून लढताना, साळसकरांनी आणि कामटेंनी प्राणांचीही पर्वा न करता या कुंडात देहरुपी कुडीची आहुती देताना काय विचार बरे केला असेल? माझ्या आईवर संकट आलंय आणि ते मलाच दूर केले पाहिजे असेच तर वाटले असणार ना?
एनएसजी आणि मार्कोसच्या शौर्याला तर तोड नाही. विश्वास नांगरे पाटलांच्या रुपाने मराठी वाघ काय चीज असते ते साऱ्या जगाने पाहिले. दोन साथीदारांसमोर एकच वाक्य टाकले, "मरायची यापेक्षा चांगली वेळ येणार नाही". त्या शब्दांनी समाधान मोरे आणि अंबादास पवार यांच्यात स्फुल्लिंग चेतले नाही तरच नवल. फक्त हातात एक सर्व्हिस रिव्हॉल्वर घेऊन सगळा ताज पालथा घालताना आणि सैतानाशी मुकाबला करताना आम्ही स्वतः टीव्हीवर पाहिलंय. तुकाराम काकांनी कसाबवर झडप घातली म्हणून तर आज तो कायद्यापुढे फाशीची भीक मागत उभा आहे. जखमी साथीदाराला वाचवण्यासाठी स्वतः सैतानाशी दोन हात करणारा आणि "डू नॉट कम, आय विल हॅंडल देम" असे ठणकावून सांगणारा संदीपही लक्षात सदैव राहिल.
हेमंत करकरे
अशोक कामटे
मेजर संदीप उन्नीकृष्णन
विजय साळसकर
शशांक शिंदे
बापूसाहेब दुरुगडे
प्रकाश मोरे
तुकाराम ऒंबळे
अरुण चित्ते
अंबादास पवार
जयवंत पाटील
योगेश पाटील
विजय खांडेकर
एम. सी. चौधरी
राहुल शिंदे
मुकेश जाधव
या वीरांचा मुंबई आणि महाराष्ट्रच काय पण सगळा देश ऋणी राहील.
आणि हो त्या तिकडच्या जुल्मीस्तानला एकच सांगणे आहे, आमच्याच फेकलेल्या तुकड्यांवर तुमचा देश बनलाय. इकडे आमच्यात कितीही भांडणे असोत, पण जेव्हा आईवर संकट येते ना तेव्हा कुणाच्या बापाला भीत नाही आपण...!!! हिंमत असेल तर समोर येऊन लढून दाखवा.
हिजड्यांनी भ्याड हल्ला केला होता. @#$*मध्ये दम नव्हता म्हणून भर समुद्रात मच्छीमार बोटीचे अपहरण करुन गुपचुप आले आणि तीन दिवस थैमान घातले. मध्यमवर्गीय रेल्वे प्रवासी, महागड्या स्कोडाने फिरणारे श्रीमंत, रेल्वे स्टेशनवर झोपणारे गरीब, गस्तीवरचे पोलीस, अगदी प्रार्थनास्थळे आणि लहानगा ’मोशे’ काहीही मागे पुढे न पाहता अमानुष गोळीबार आणि ग्रेनेडचे हल्ले सुरु केले. एकच लक्ष होते सीएसटीच्या चाकरमान्यापासून ताज-ओबेरॉयमध्ये राहणाऱ्या देशी-परदेशी उच्चभ्रू वर्गापर्यंत दहशत पसरवणे. अगदी गुर्मीत, माज आला होता. नावात पाक असले तरी इरादे किती नापाक? अगदी मुक्काम ठोकण्याच्या तयारीनेच आले होते. पहिला हल्ला झाल्यावर कामा हॉस्पिटलला दाखल झालेले जखमी पण लक्ष केले. किती राक्षसीपणा.
पण आपले ढाणे वाघ होते की. तुकाराम ओंबळे, हेमंत करकरे आणि अशोक कामठे यांच्या बरोबरच विजय साळसकर, संदीप उन्नीकृष्णन असे आमचे वाघ चवताळून उठले. हेमंत करकरेंनी बुलेटप्रुफ जॅकेट घालून लढताना, साळसकरांनी आणि कामटेंनी प्राणांचीही पर्वा न करता या कुंडात देहरुपी कुडीची आहुती देताना काय विचार बरे केला असेल? माझ्या आईवर संकट आलंय आणि ते मलाच दूर केले पाहिजे असेच तर वाटले असणार ना?
एनएसजी आणि मार्कोसच्या शौर्याला तर तोड नाही. विश्वास नांगरे पाटलांच्या रुपाने मराठी वाघ काय चीज असते ते साऱ्या जगाने पाहिले. दोन साथीदारांसमोर एकच वाक्य टाकले, "मरायची यापेक्षा चांगली वेळ येणार नाही". त्या शब्दांनी समाधान मोरे आणि अंबादास पवार यांच्यात स्फुल्लिंग चेतले नाही तरच नवल. फक्त हातात एक सर्व्हिस रिव्हॉल्वर घेऊन सगळा ताज पालथा घालताना आणि सैतानाशी मुकाबला करताना आम्ही स्वतः टीव्हीवर पाहिलंय. तुकाराम काकांनी कसाबवर झडप घातली म्हणून तर आज तो कायद्यापुढे फाशीची भीक मागत उभा आहे. जखमी साथीदाराला वाचवण्यासाठी स्वतः सैतानाशी दोन हात करणारा आणि "डू नॉट कम, आय विल हॅंडल देम" असे ठणकावून सांगणारा संदीपही लक्षात सदैव राहिल.
हेमंत करकरे
अशोक कामटे
मेजर संदीप उन्नीकृष्णन
विजय साळसकर
शशांक शिंदे
बापूसाहेब दुरुगडे
प्रकाश मोरे
तुकाराम ऒंबळे
अरुण चित्ते
अंबादास पवार
जयवंत पाटील
योगेश पाटील
विजय खांडेकर
एम. सी. चौधरी
राहुल शिंदे
मुकेश जाधव
या वीरांचा मुंबई आणि महाराष्ट्रच काय पण सगळा देश ऋणी राहील.
आणि हो त्या तिकडच्या जुल्मीस्तानला एकच सांगणे आहे, आमच्याच फेकलेल्या तुकड्यांवर तुमचा देश बनलाय. इकडे आमच्यात कितीही भांडणे असोत, पण जेव्हा आईवर संकट येते ना तेव्हा कुणाच्या बापाला भीत नाही आपण...!!! हिंमत असेल तर समोर येऊन लढून दाखवा.
10:58
Subscribe to:
Posts (Atom)


