Pankaj भटकंती Unlimited™

  • Home
  • BLOG
    • भटकंती
    • PHOTOSHOOT
    • सह्याद्री
    • सहजच
  • GALLERY
  • MEDIA-RECOs
  • ललितचित्र
  • ABOUT -ME
Showing posts with label Coastal Prowl. Show all posts
Showing posts with label Coastal Prowl. Show all posts
साद सागराची, सफर किनारपट्टीची: तिसरा आणि चौथा  दिवस
bikeride Coastal Prowl Konkan travel

साद सागराची, सफर किनारपट्टीची: तिसरा आणि चौथा दिवस

पहाटेचे साडेचार वाजलेत आणि अलार्मने त्याचे काम चोख बजावले. पण वरुणराजाने त्याच्यापेक्षा जास्त चोख काम केलंय. रात्रीतून ढगांचा कडकडाट आणि विजांचा थयथयाट चालला होता. गणेशगुळेच्या बीचवर जाण्याचा केलेला प्लॅन तर शक्यच नाही आता. मधूनच विजेचा लोळ नभांगण चिरत, काळोख भेदत कुठे तरी भुईच्या कुशीत विसावत आहे. आणि आम्ही बाहेर पडण्याचा बेत रद्द केल्याने ही पावसाची श्रुतिका उबदार पांघरुणातून ऐकतोय. अर्धवट साखरझोप आणि अर्धवट जाग अशा संमिश्र स्थितीत अंगाचे कवळी करुन पडून राहताना असे वाटत होते की उठूच नये. पण आजचा पल्लादेखील बराच मोठा होता. रत्नदुर्ग पाहून आरे-वारे, गणपतीपुळे, जयगड मार्गे वेळणेश्वर पोचायचे आहे. बाहेर उजाडले तसे आम्ही उबदार गाद्या सोडून बाहेर आलो. पाणी तापवलेले आहेच त्य कार्यालयाच्या केअरटेकरने.

मग सर्वजण फ्रेश झालेत आणि नेलपेंटवाल्या मॅडमची आजची शेड आहे ग्रीन !! योगायोग असा की माझ्या टीशर्टचा रंगही हिरवाच आहे !! नऊ वाजता आम्ही ते ठिकाण सोडले. पुन्हा एक
CP2- Day3 ग्रुप फोटो झाला आणि आम्ही शिवाजी चौकात एका उत्तम नाष्टा देणारया छटाक जागेत असलेल्या हॉटेलमध्ये पोचतोय। तिकडे सगळ्यांनी मिसळपाव, कटवडा, पुरीभजी, पोहे असा ’थोडासाच’ दोन-चारशेचे बिल होईल अस ब्रेकफास्ट केलाय. रत्नागिरी स्टॅंडसमोरून आम्ही मिर्या बंदर रोडला लागणार आणि पुढे रत्नदुर्गला पोचणार. जास्त दूर नाही. २-३ किलोमीटर असेल. साढारण दहाला आम्ही रत्नदुर्गात प्रवेश केला. गाड्या सरळ किल्याच्या दरवाजापर्यंत जातात. किल्ल्यापेक्षा ही जागा भगवतीदेवीच्या मंदिरासाठे प्रसिद्ध आहे. तटावरून एक फेरी मारयला अर्धा पाऊण तास पुरतो. वरुन मिऱ्या बंदर आणि भगवती बंदराची जेटी फार छान दिसते आहे. दर्शन घेऊन आम्ही परत जायला निघतोय पण माझ्या अतिलाडक्या Canon 10-20 mmलेन्सची कॅप हरवली आहे. परत एक तटावरुन उलट फेरी झाली, पण नाही मिळाली. जरा मन खट्टू झाले, कारण ती कॅप म्हणजे लहान गोष्ट असली तरी उपयुक्त आहे, आणि ओरिगिनल घ्यायला स्वस्तही नाही. परत आलो तर आम्रपालीने तिने लपवून ठेवलेली ती कॅप हातात दिली. अशी चिडचिड झाली म्हणता पण अशी चेष्टा-मस्करी नेहमीच चालते ना ट्रिपमध्ये. चला आता मझा चेहरा हसरा तरी झालाय. पुढचा टप्पा म्हणजे गणपतीपुळे व्हाया परटावणे गाव.

रत्नागिरीवरुन निघून गणपतीपुळ्याच्या रस्त्याला आता आम्ही लागलो आहोत. एक रस्ता आहे तो म्हणजे सरळ सरळ रस्तावरचे बोर्ड फ़ॉलो करत जाणे. आणि दुसरा आहे तो परटावणे, आरे-वारे मार्गे समुद्रकिनाऱ्याला कवेत घेत जाणारा अत्यंत सुंदर रस्ता. साहजिकच आम्हाला तो दुसरा रस्ताच हवाय. थोडे पुढे आले की आरे-वारे पूल असा फलक दिसला की लहान असला तरी मुख्य रस्ता सोडून डावीकडे वळावे. हाच रस्ता पुढे समुद्रकिनाऱ्याच्या बाजूबाजूने गणपतीपुळ्याकडे जातो. खरंच ह रस्ता मी पाहिलेल्या सगळ्यात सुंदर रस्त्यांपैकी एक आहे. समुद्राच्या बाजूने टेकडीवरुन जाणारा वळणदार दुपदरी पण प्रशस्त रस्ता, डावीकडे सागराच्या बाजूला असणारे बॅरीकेड्स, खाली दिसणारा अथांग सागर असा सगळा माहोल आपण ऑस्ट्रेलिया-न्यूझीलंडमध्ये तर नाही न अशी शंका

घ्यायला लावतो. तिथे आता आम्हे बराच वेळ थांबलो आहे. भरपुर फोटो कढतोय. एका वळणावर प्रत्येक बाईकचा व्हिडिओ पण काढला. आता वेळेचे भान थेवून लवकरच गणपतीपुळे गाठले आणि मंदिरात जाऊन दर्शन घेतले. आतापर्यंतच्या सुरळीत प्रवासाबद्दल गणरायाचे आभार मानले आणि पुढच्या प्रवासासाठी प्रार्थना केली. दुपार असल्याने बीचवर जाण्याचा प्रश्नच नाही. आणि तसाही गणपतीपुळेचा हा बीच खूप धोकादायक बीच आहे. गणपतीपुळ्यात जेवण उरकून घेतले. आम्ही मस्त मासे हाणतोय आणि तिकडे वेज मंडळींची पुन्हा थोडी कुरबुर झाली. आता त्याला काहीच इलाज नाही राव, कोकणात शुद्ध शाकाहारी (आयला, किती जड शब्द आहे, आपला ’घासफूस’ किती सोप्प) लोकांचे थोडे हालच होतात. इथून जयगडला जायाला मालगुंडवरून पुढे होता येईल. माल्गुंडला कवी केशवसुत स्मारक आहे ते पण इच्छुकांना पाहता येते. साडेतीनला गणपतीपुळे सोडले. अर्ध्या तासातच जयगड्दजवळची जिंदाल पॉवर प्लांटची धुराडी दिसू लागली आहेत. चारला जयगडला पोचलो. गड थोडा टेकडीच्या वरच्या बाजूला आहे. रस्ता चुकून आधी सरळ गावात गेलो. गाव लहानच होते पण एक मिनी-मुंबईच. सगळीकडे उत्तर भारतीय मजूर, जिंदालच्या प्लॅंटवर काम करणारे. चौकशी करता कळले की जयगडच्या खाडीवरुन पलीकडे तवसाळवरुन वेळणेश्वर आणि हेदवीकडे जायला लॉंच मिळू शकते. अन्यथा राई-भातगाव पुलावरून ६० किमीचा मोठा वळसा घालून जावे लागणार. सुदैवाने एक लॉंच होती. सात गाड्या आणि १४ जंगली माणसे असे मिळून साडेचारशेमध्ये सौदा ठरला. पण पुन्हा तीच मर्यादा, एका वेळी चारच बाईक्स नेता येणार. मग किल्ला पाहण्यास उत्सुक लोक मागे थांबले आणि काही लोक पुढे जातील. ते पुढे जाऊन वेळणेश्वर गाठून राहण्याची सोय पाहणार आहेत. गाड्या लॉंचमध्ये ठेवणेपण एक आव्हान आहे. सगळी जेटी शेवाळली आहे, प्रचंड निसरडे आहे. जयगड गावात आम्हाला तिथल्या वस्तीमुळे सोमालियाचा फ़ील येत होता. सर्वत्र प्लॅंट्वरचे मजूर, त्यंच्या तोंडातल्या विड्या, पानच्या पिचकाऱ्या, लहान लहान मासे विक्रेते, रेडिओ मोठ्याने लावुन ऐकणारे मजूर, चहाच्या टपऱ्या, लहान टेंपोंची गर्दी... एकदम सोमालिया!!

अर्धी टीम पुढे लॉंचने पाठवून आम्ही जयगड पहायला निघालो. हा किल्ला आजवर ट्रिपमध्ये पाहिलेला सगळ्यात चांगल्या स्थितीतला किल्ला. तो पाहून आम्ही परत जेट्टीवर आलो. लवकरच ती लॉंच परत आली. मॅंगी आम्हाला गाड्या चढवायला मदत म्हणून परत आला होता. आणि जयगडच्या बंदरावर एक ७-८ किलोची सुरमई पाहिल्याने चवताळला होता. ती घेऊनच जाऊ असा आग्रह होता त्याचा. पण तयार करुन कोण देणार म्हणून कसेबसे आम्ही त्याला गप्प केले. गाड्या चढवून आम्ही तयार झालोय पण तेव्ढ्यात पावसाचे जोरदार सर आली. पाऊस थांबल्याशिवाय लॉंच हलणार नाही असे मालकाने जाहीर केले आहे. मग आम्ही तिथेच एका गोदामात आडोसा शोधून थांबलो. बाहेर घंटासिंग आम्ही दिसत नाही म्हणून कावराबावरा झालय (तसा तो नेहमीच कावराबावरा असतो). पाऊस थांबला आणि आम्ही लॉंच मधून पैलतीरी निघालो. घंटासिंगला काही काम नाही, तो उगाच दीपच्या गाडीच्या इलेक्ट्रिक कंट्रोल्सशी खेळतोय. त्यावरुन त्याला आम्ही झापलाय. तवसाळला लॉंच पोचली, भावना तिथेच थांबली होती. बाकी मंडळी वेळणेश्वरला रवाना झालीत आणि त्यांनी रहायची सोय पण केली आहे. आम्ही गाड्या उतरवल्या आणि शेजारी एका घरात चहा ऑर्डर करुन ताजे झालो आणि मग बाईक्स वेळणेश्वरकडे पिदाडल्या. वाटेत दीपची गाडी अचानक जास्त रेस होत होती. Idling वाढलंय, म्हणून तो थांबला . मी त्याला चोक पहायला करायला सांगितले, तर तो चालू स्थितीत होता. घंटासिंगचे कीडे आहेत हे लक्षात यायला वेळ लागला नाही. दीपने एक सुंदरशी आशीर्वादपर शिवी हासडली लगेच आणि मी भावनाला एका कानाने ऐकलेले दुसऱ्या कानाने सोडून दे आणि विसरुन जा असे सुचवले :-)

वेळणेश्वरच्य रस्त्याने जाताना डावीकडे सागरात अतिसुंदर सूर्यास्त पहायला मिळाला. आकाशात पसरलेला तांबडा रंग, धूसर दिसणार सूर्य, त्या पार्श्वभूमीवर जयगडच्या प्लॅंटची धुराडी आणि टॉवर क्रेन्स. अवर्णनीय सोहळा एकदम. जणू आमचया ट्रिपचा हा कोकणातला शेवटचा सूर्यास्त आमच्या यशस्वी भटकंतीची पावतीच देत आहे.

आता अंधार पडत चाललाय. सावकाश बाईक्स चालवत आम्ही वेळणेश्वरला पोचतोय. तिथले कल्पतरु रिसॉर्ट एकदम समुद्राकडे तोंड करुन आहे. आल्यावर फ्रेश झालो. (पुन्हा एकदा) मासे खाल्ले. व्हेज लोकांना बटाट्याची भाजी खावी लागली. पुन्हा एकदा श्रीकांतला बर्थडे विशेस द्यायचे मनात आले.

रात्री किनाऱ्यावर छान शेकोटी केली आहे आणि आता सगळे आम्ही गप्पा झोडत बसलोय. हळूच घंटासिंगच्या कॅमेरा बॅग मधून मे एक लेन्स काढून घेतली. सगळे सामसूम झाल्यावर आम्ही झोपायला आलो आणि मग त्यच्या लक्षात आले. मग गेला परत बाहेर लेन्स शोधायला. थोडा वेळ शोधूनही सापडली नाही तर घेतले की झोपून. किती निष्काळजी माणूस आहे. मग आम्हीच त्याची लेन्स देऊन टाकली, कारण उद्या संध्याकाळी पाचला पुण्यात पोचायचे आहे. पॅटची साडेपाचला ट्रेन आहे. त्या आधी अंजनवेलचा गोपाळगड पण पहायचा आहे. म्हणून मग सगळ्यांना पाच वाजता निघायचे आहे असे सांगून पडी मारली.

आजचा प्रवास:
रत्नागिरी-रत्नदुर्ग: ३ किमी.
रत्नदुर्ग-आरेवारे-गणपती पुळे: ३५ किमी.
गणपतीपुळे-जयगड: ~३५ किमी.
जयगड-तवसाळ: लॉंचने ~३ किमी.
तवसाळ-हेदवी-वेळणेश्वर: ~२५ किमी।

खादाडी पॉइंट्स: रत्नागिरीचे टपरी हॉटेल (अफलातून टेस्ट आहे इथे)
गणपतीपुळेला जयगड रोडवर एक लहान हॉटेल (मासे मस्त मिळाले).
वेळणेश्वरला कल्पतरु रिसॉर्ट.

दिवस ४:
पहाटे चारलाच सगळ्यांना उठवून दिले. पटकन आवरुन बॅगा बांधल्या. आणि सात वाजता गुहागरमार्गे अंजनवेलला पोचतो आहोत. आज सकाळी सकाळी धुंवाधार पाऊस सुरु झालय. पावसाच्या सरी सुईसारख्या टोचत आहेत. गोपाळगडला जायला रत्नागिरी गॅस लि. (पूर्वीची एन्रॉन) च्या बाजूने रस्ता आहे. किल्ल्यात आता खूप झाडी वाढली आहे. पलीकडच्या बाजूने सागराचे विहंगम दृश्य दिसते. हा गोपाळगड मी पाहिलेला पन्नासावा किल्ला. म्हणजे माझ्या भटकंतीमधला एक मैलाचा दगड. आज एकदम खुश आहे आपण. अब तक पचास...!!! किल्ला पाहून काही फोटो काढले आणि परत फिरलो- पुण्याकडे.


साडेआठला एन्रॉनच्या गेटमध्ये ब्रेकफस्ट केला आणि मार्ग-ताम्हाणे, शृंगारतळी वरून चिपळूणला आलो. पुढे कोयनानगरचा नागमोडी घाट चढत पुन्हा ’घाटी’ झालो. कोयनानगरचे धरण पाहून पाटण, उंब्रज, सातारा मार्गे संध्याकाळी पुण्यात. पुण्यातही पावसाने पाठ सोडली नाही. आमच्यावर फार प्रेम असल्या सरखा तो कोसळतच होता. येताना साताऱ्यात कणसे ढाबा इथे चिकन हाणले, हे सांगणे न लगे.

आजचा प्रवास:
वेळणेश्वर-गुहागर-अंजनवेल: २६ किमी.
अंजनवेल-मार्गताम्हाणे-शृंगारतळी-चिपळूण-कोयनानगर-पाटण-उंब्रज-सातारा-पुणे: ~३०० किमी.
कणसे ढाबा सातारा.
02:24
1
साद सागराची, सफर किनारपट्टीची: दुसरा दिवस
Bhatkanti Unlimited bikeride Coastal Prowl Konkan

साद सागराची, सफर किनारपट्टीची: दुसरा दिवस

घड्याळजींचे काटे (डिजिटल घड्याळातले आकडे) आणि अलार्म सकाळचे सात वाजलेत, आता उठा असा ठणाणा करताहेत. काल रात्री तुफान पाऊस बरसलाय. एकदोनदा तर दचकून जागे झालो एवढा मुसळधार पाऊस पडला. पण सकाळी थोडी उघडीप दिलीये. घंटासिंग, हैबती, मंगू वगैरे मंडळी लोक उठून बसलीत. अर्धा तास झाला घंटासिंग ’आतमधे’ बसलाय. बाकीचे ’खोळंबलेत’. कालचा पिझ्झा त्रास देत असावा बहुतेक :-)

आठला सगळे रेडी झाले. ’मेर वाला ब्लू’ म्हणत भावनाने आज मॅचिंग नेलपेंट लावली आहे. देवगडचा किल्ला आणि आणि लाईट हाऊस पाहून आल्यावर आम्ही चेक-आऊट करणार आहोत. त्यामुळे बॅगा गाडील बान्धायची घाई नाही. गावापासून जवळच असलेला देवगड ह सागरी किल्ला पहायला निघतोय आता. एसटी स्टॅंडसमोरुन जाणारा हा रस्ता सरळ देवगड बंदराच्या बाजूने किल्ल्यात जाईल. गावातून पुढे आल्यावर बंदरात सगळ्या मच्छीमार बोटी नांगरून ठेवल्यात. म्हणजे समुद्र खवळलेला आहे हे नक्की. आकाश भरलेलेच आहे. आम्ही किल्ल्यात पोचतो न पोचतो तेच पावसाची पीरपीर सुरू झाली.
गाड्या थेट किल्ल्यात घुसल्या. म्हणजे तसा रस्ताच आहे. पार्क करुन कॉंक्रीटच्या नागमोडी 'पाथवे' वरुन आम्ही आधी लाईट हाऊसकडे निघालो. वाटेत हे एक डावीकडे पुरातन गणपती मंदिर. त्या तटबंदीत बंदिस्त विस्तीर्ण माळावर असलेल्या मोजक्या इमारतींपैकी हे एक. बाकी आहेत त्या दीपगृहाच्या कर्मचाऱ्यांची क्वार्टेर्स आणि थेट आकाशाला भिडलेले देवगड लाईट हाऊस. दर्शन घेऊन आम्ही दीपगृहाच्या गेटजवळ आलो. कुलुप आहे, पण आमचा आवाज ऐकून ते काका आले. खरंतर भरतातली सगळी दीपगृहे संध्याकाळी ५ ते ६ या वेळेत जनतेला पाहण्यासाठी खुली असतात आणि आम्ही आलो होतो सकळी साडेआठला. पॅटने कालच त्यांच्याशी बोलून परवानगी मिळवली होती. अगदी रीतसर तिकीट काढून आम्ही आत दाखल झालो. गोल जिना चढून वर आलो. मग त्या काकांनी माहेती सांगायला सुरुवात केली. दीपग्रुहे, त्यांची रचना, त्यांचा प्रकाश सोडन्याचा खास कोड असलेला पॅटर्न, त्यावरून होणारे लाईट हाऊसचे आयडेंटिफ़िकेशन, मुंबईच्या कंट्रोल सेंटरमधून आणि उपग्रहाद्वारे होणारे नियंत्रण, विजेचा पुरवठा, बॅटरी बॅकप, स्टेपर मोटर, आतल्या मुख्य दिव्याची तीव्रता, इमर्जन्सी दिवा अशी सगळी उपयुक्त महिती मिळाली. वरुन दिसणारा नजारा अवर्णनीय होता. कुठे सुमात्रा बेटांवर झालेला भूकंप आणि समोआ बेटांवर त्यामुळे उद्भवलेली सुनामीची बातमी ताजी होती. त्यामुळेच अरबी सागरही आज खूपच अस्वस्थ दिसतो आहे हेही त्या गार्डने आम्हाला सांगित्ले. वरून कही फोटो घेऊन आम्ही खाले आलो आणि किल्ल्यच्या तटावरुन फेरी मारली आणि गाड्यांजवळ परत आलो. तिथेच आमच्या कोस्टल प्राउलची पहिली बाईक पंक्चर झाली- राकाची गाडी. बरे झाले आदरानातल्या रस्ताऐवजी मुख्य गावाजवळ झाला हा प्रताप. तडक राका तिला दवाखान्यात घेऊन गेलाय आणि उरलेले आम्ही एका गाडीवर ट्रिपल सीट करुन गेस्ट हाऊसला परत आलोय. गरमागरम पोहे आणि चहा झाल्यावर आम्ही आत विजयदुर्गकडे निघू. राका पण आला बाईक नीट करुन. बॅगा आवळल्या, पुन्हा एक CP- 2 , Day 2 ग्रुप फोटो झाला आणि आम्ही बाहेर पडलोय. माझ्या गाडीचा एक आरसा गायब झाल्याने मला एक डोळा झाकल्यासारखे वाटतय. (मला दोन्ही आरसे आणि हेल्मेट असल्याशिवाय गाडी चालवता येत नाही). म्हणून मग बजाजचे शोरुम-सर्व्हिस सेंटर पाहून गाडी आत घातली. मग सगळ्यांनी आपापल्या बाईक्स चेकप करून घेतल्या आहेत. हो हो... निघालो आम्ही विजयदुर्गाकडे. साधारण तीस-बत्तीस किमीचा लहानसा टप्पा आहे. त्यात रस्ता एकदम सुपर. मग काय आम्ही गेम खेळल्याप्रमाणे बाईक्स बुंगवत, ७०-८०-९० ला गाड्या टच करत 'पडेल तिठा' या गावी लेफ़्ट मारून विजयदुर्गला सव्वाबाराला शिवलो. आत आलो, इथे भक्कम बांधणीचा किल्ला आहे. तितकाच मोठी पण. वळणदार दरवाजातुन(हत्ती किंवा लकडी ओंडक्याने तोडताना वेग घेता येऊ नये म्हणून किल्ल्याचे दरवाजे असे बांधतात) आत गेल्यावर समोर सदर आणि दारूखाना आहे. त्या दरवाजाला 'जिबीचा दरवाजा' म्हणतात. त्यात आमच्यातल्या एकाने रडू येणारा जोक मारला "किती GB चा?" (ओळखा पाहू कोण तो?)

आता गडतटावरोन एक फेरी मारू आपण. प्रचंड मोठे किल्ला आहे हा. पूर्ण फेरी मारायला एक तास लागणार. वर आकाशात असंख्य समुद्रगरोड, ब्राम्हणी घारी (मासेखाऊ!) घिरट्या घालत आहेत. समोर एका झाडावर Malabar Pied Hornbill (मराठी नाव धनेश) दिसतोय. पाहतो जरा लेन्स बदलून, नशीब असेल तर फोटो चांगला मिळेल. अरे पेअर आहे. वा... कडक फोटो मिळाले. एकतर इन फ़्लाईट. माझी मीच पाठ थोपटून घेतोय या यशस्वी फोटोसाठी.

गड्फेरी आटोपली. २ वाजलेत आणि पोट खाऊ मागतंय. जवळच्याच हॉटेलमधे घुसलो. आमची ऑर्डर म्हणजे मासे आणि मालवणी कोंबडी. तिकडे मॅन्गोच्या पोटात दुखायला लागले. शनिवार आहे म्हणून आज तो घासफूस खातोय. शेवटची फ़्रायची ऑर्डर तर आम्ही खास त्याला जळवायला म्हणून दिली. जेवण संपवून बाहेर आल्यावर आमच्या लक्षात आलय तो एरिया बरा नव्हता. एकदम चांदनी बार मोहल्ला होता. पटकन तिथून काढता पाय घेतला. आता पुढचा रन थोडा मोठा होता. जैतापूरची खाडी ओलांडून पूर्णगड आटोपून पावस मार्गे रत्नागिरीला पोचयचे आहे. पुन्हा पडेल तिठा वरुन जैतापूरला जाणारा रोड धरला. विजयदुर्गवरुन आल्यावर त्या तिठ्यावरून सरळ जायचे आणि लगेच पुढचा डावीकडचे वळण घ्यायचे. रस्ता थोडा (सध्यातरी) खराब आहे. फक्त खडीकरण झालेला. बरोबर आहे की नाही अशी शंका घ्यायला लावणारा. पुढे तर हा रस्ता अगदी कच्चा होतो. समोरुन स्पेंडरवर एक अतिलहान मुलगा येतोय त्याला विचारू. ए... ए... थांब जरा २ मिनि... त्याचे उत्तर आले "अहो अहो पाय टेकत नाहीत, थांबता येत नाही." आणि पुढे जाऊन एका सिमेंट पाईपवर पाय टेकवून थांबला. आम्ही त्याच रस्त्याने पुढे निघतो. आता दोन्ही बाजूंना विस्तीर्ण हिरवीगार मैदाने मधोमध असणारा लाल मातीचा खासा कोकणी रस्ता. 'डोंगरतिठा' या गावातून उजवीकडे वळालो आणि रस्ता पुन्हा एकदम भारी झाला. पुन्हा बाईक्सनी वेग घेतला आणि आम्ही २ तासांचा प्रवास संपवून जैतापूरच्या खाडीच्या तीरावर पोचलो. आता काम आहे गाड्या पडावातून पलीकडे नेणे. पुलाचे काम चालू आहे, एक सहा महिन्यांआत काम पूर्ण होइलच. गाड्या उचलून पडावात ठेवयला लागणार. एक वेळी चारच गाड्या नेता येणार. मग सगळ्यात आधी बुलेट नावाचा राक्षस चढवायला जीव गेला. त्यात इंजिन आणि सायलेन्सर बेक्कार तापलेले. कशातरी गाड्या आणि आमचे वीर पल्याड आले. चहाने सर्वजण फ्रेश झाले।


आणि साडेपाचला ताज्या दमाने पुढे निघालो. आता टारगेट ’पूर्णगड’. पूर्णगडला पोचलो तेव्हा अंधारुन यायला लागले. गावात विचरले तेव्हा आमच्याकडे लोक वरपासून खालपर्यंत पाहून घ्यायचे आणि मगच सांगायचे. एकाने तर तुम्ही नक्की जाणार का? गाड्यांवर जाणार का? असे विचारून घेतले. मग आम्हाला पण पोहचू की नाही अशी शंका येऊ लागली. पण मनाचा हिय्या करुन आम्ही पूर्णगडाकडे निघालो. रस्ता फारच वाईट होता. मोठेमोठे दगड आणि निसरडा चिखल यांचा एकत्रित परिणाम होऊन सम्यक एकदोन वेळा घसरला. आता फार अंधार झाला. त्यामुळे आम्ही पावणेसातला प्रयत्न सोडून दिला आणि परत रत्नागिरीकडे निघालोय- करुच हा (अ)पूर्णगड पुन्हा कधी तरी!!

पावस मागे टाकत रत्नागिरीला रात्री पावणेआठला पोहोचलो. रस्ता फार सुरेख होता. काहीच त्रास झाला नाही. रत्नागिरीला आमच फोटोग्राफर्स@ पुणेचा मित्र- डॉ.गौरव पाटील राहतो. त्याने राहण्याचे सोय पाहून ठेवली आहेच. त्याला फोन लावला. त्याने आणि त्याच्या बाबांनी आम्हाला आणून सोडले. एका मंगलकार्यालयात उतरलो. रूम वगैरे अशी भानगडच नाही. स्वच्छ जमिनीवर मधोमध दोन ओळींत टाकलेल्या गाद्या आणि कडेला एकावर एक रचलेली खुर्च्याची चळत असा जंगी थाट. केअरटेकरने रात्री गरम पाणी द्यायला नकार दिल्याने थोडी कुरबुर झाली पण आता सगळ्यांनी एडजस्ट केलय (शेवटी अशा तडजोडीच कुठलीही ट्रिप यशस्वी करतात, त्याबद्दल सर्वांचे खास आभार). मग आम्ही सगळे फ्रेश होइपर्यंत कहीतरी टाईमपास म्हणून शिक्रांतला त्याच्या आज अजिबात नसलेल्या वाढदिवसाबद्दल बडव बडव बडवलय (बर्थडे बंप्स) आणि शुभेच्छा दिल्या आहेत. सगळ्यांनी हातपाय साफ करुन घेतले. बिचारा घंटासिंग...!!!

आता रात्रीचे जेवण. घासफूस गॅंग आणि आजचा आमचा फितूर मॅन्गीने आज चेंज म्हणून डोसा, दाबेली, पाव-भाजी अशा पदार्थावर आडवा हात मारायचे नक्की केलंय आणि आम्ही उगाच पाप नको म्हणून 'प्युअर नॉन वेज' हॉटेल शोधत निघालोय. अरे हे काय, गौरवने सांगितलेले हेच की ते हॉटेल दरबार. शिवाजी स्टेडियम जवळ. आत बसलो तर लो़क बिर्याणी झोडताहेत. पण आम्हाला मासे हवेत. म्हणून मग वेगवेगळ्या प्रकारच्या चार थाळ्या ऑर्डेर केल्या. पाऊण तास लावला त्याने आणायला. आणले तर काय एकदम बकवास ग्रेव्ही, सगळ्या प्रकारच्या माशांसाठी एकच टाईपची... बिर्याणी बरोबर फूकट देतात ती. आणि चायनीज स्टाईलने कॉर्न फ़्लोअरमधे तळलेले मासे. एकंदरीत वाईट जेवण कसे असावे याचा एक उत्कृष्त नमुना म्हणजे दरबार मधले मासे (बिर्याणी बहुतेक खूप भारी असेल, कारण सगळे लोक येऊन तेच खात होते).

बाकी वेज मंडळी खूश होती. साधा डोसा, मसाला डोसा, भेळ, दाबेली, पाव-भाजी आणि मिल्कशेकने तृप्त झाले होते. चला त्यांना किमान आज तरी बरे जेवण मिळाले.

मुक्कामाच्या जागी आल्यावर सगळ्यांना गणेशगुळेचा बीच पहायचा असेल तर पहाटे पाचला उठा अशी तंबी दिली. पुन्हा एकदा पाच-सात कॅमेऱ्यांमध्ये दिवसाचा रिव्ह्यू घेउन मंडळी झोपी गेलीत. हा हैबती तर चक्क घोरायला लागलाय. आणि मी बसलोय ब्लॉगच्या नोंदी काढत, वाचकांनो तुमच्यासठी...!!!

आजचा प्रवास:

देवगड-लाईट हाऊस: ३ किमी
देवगड-विजयदुर्ग: ३० किमी
विजयदुर्ग-जैतापूर: ~६० किमी
जैतापूर-पूर्णगड: ~३० किमी
पूर्णगड-पावस: १६ किमी
पावस-रत्नागिरी: २० किमी

खादाडी पॉइंट्स:
देवगडमध्ये निवांत रेसॉर्टला नाष्टा.
विजयदुर्गला किल्ल्याच्या बाहेरचे हॉटेल.
जैतापूरला खाडी ओलांडली की समोरचे चहाची सोय करणारे घर/दुकान
रत्नागिरीला हॉटेल दरबार (अजिबात जाऊ नका) आणि भेळ चौपाटी.
21:11
5
साद सागराची, सफर किनारपट्टीची: पहिला दिवस
Bhatkanti Unlimited bikeride Coastal Prowl

साद सागराची, सफर किनारपट्टीची: पहिला दिवस

साद सागराची, सफर किनारपट्टीची: पहिला दिवस

सगळी तयारी झाली. प्लॅन ठरलाय आणि एकदाची १ ऑक्टोबरचा वर्किंग वीकडे संपला.

आता संध्याकाळचे साडेसात वाजलेत आणि सातारा रोडवर मुंबईकर, नागपूरकर सगळ्या मंडळींनी वेळेवर हजेरी लावली आहे.
बाईक्स नुकत्याच ट्रकमध्ये लोड करुन कोल्हापूरला पाठवल्या आहेत. होपफुली त्या वन पीस पोचतील. एका जरी बाईकला काही झाले तर आमच्या वेळापत्रकाची टोटल ’लागणार’ आहे. तरी पहिल्या दिवशीच्या प्लॅन मध्ये बफर टाईम जरा सैल हातानेच ठेवलाय. पावसाच्या बातमीने जरा काळजी पण वाटते आहे.

थोड्याच वेळात आम्ही पुन्हा स्वारगेटला एकत्र भेटू आणि त्याचवेळी एक ओळखपरेड पण होइल. पहिलाच दिवस आहे तर खायला थोडे ’घासफूसच’ बरे राहील. म्हणून मग वैभव आणि मी 'प्युअर वेज' नावाचा प्रकार खाल्ला आहे. आणि त्याच्याच फ़्लॅटवर TP करतो आहे. मंगेश मुंबईवरुन आलाय. सॅंडी बॅगबरोबर झटापट करतोय. आणि यावेळी भावानाचा फोन आला. तिने एक स्टंट मारलाच. बस रात्री साडेअकराला सुटणार आहे आणि तिने मला दहा वाजता फोन करुन तिच्याकडे हेल्मेट नही अशी ’खुशखबर’ दिली आहे (टाळ्या...!!!). तरी मी तिला गेल्या रविवारीच विचारले होते की माझ्याकडे एक्स्ट्रा हेल्मेट आहे आणि ते तिला हवंय का? तेव्हा चांगली नाही म्हणाली की हो! पण काय करणार? तिची हेल्मेट वाली मैत्रीण आज ऑफिसलाच आली नाही. बाईक ट्रिपचा शून्य नंबरचा नियम आहे ’helmets compulsory’. मग तिथून पुढे धावपळ आणि शोधाशोध. दुकाने पण बंद झालीत. मग एक मित्राला फोन केला आणि मग सौरभने हेलमेट आता स्वारगेटला तिच्याकडे आणून दिलंय.

जेवण उरकले आणि सगळे बॅगा आणि भरलेली पोटे सावरत स्वारगेटला पोचलोय.

आता ओळखपरेड:
मी पंकज ऊर्फ पॅंकी ऊर्फ भटकंती unlimited
वैभव ऊर्फ बॅबो ऊर्फ हैबती
संदीप ऊर्फ सॅंडी
मंगेश ऊर्फ मॉंग ऊर्फ मॅंगी
भावना ऊर्फ मॅचिंग नेलपेंटवाल्या मॅडम
आम्रपाली ऊर्फ मॅंगोलिझर्ड ऊर्फ ’मुंडी तेरी’
पूजा मॅडम
निकुंज ऊर्फ निक
प्रतीक म्हणजे पॅट्रिक ऊर्फ पॅट
सुयोग भाई
राका डॉन
दीप म्हणजे बाबा अफगाणी
सम्यक भाऊ
आणि श्रीकांत म्हणजे घंटासिंग ऊर्फ शिक्रांत- रडू येईल असे जोक सांगणारा.

म्हणजे अवघा संयुक्त महाराष्ट्र हजर झाला. एक सो एक सगळे पुणेकर, मुंबईकर आणि नागपूरकर...!!!

कोलापूरसाठी बस येइल आणि आम्ही बुकिंग आधीच केले असल्यामुळे ऐटीत बसुन रवाना होऊ.

अरे ही काय, आलीच बस. पण लहान पिक-अप बस... ती आम्हाला सिंहगड रोडच्या त्यांच्या ऑफिस मध्ये घेऊन चालली आहे आणि मग तिथून पुढे वॉल्वोने कोल्हापूर. बॅगा नीट ठेवून आम्ही (कमीत कमी बाईक्स चालवणारे गडी) मिळेल तेवढी झोप पदरात पाडण्याचा प्रयत्न करू. पण असे काही फोन असतात जे रात्रीच करावे लागतात, ते पण खुसर-फुसर करत बोलायचे असतात. तासाभरात ते संपून झोप लागली. कोंडुसकरांची ही नॉन स्टॉप पुणे-कोल्हापूर बस एक छान सेवा आहे. आणि त्याहून उच्च आहे पुणे-बंगलोर हायवे. पोटातले पाणीही न हलता आम्ही पहाटे साडेतीनलाच कोल्हापूरला पोचलोय. बऱ्यापैकी आरामशीर झोप झली. महामंडळाच्या बसपेक्षा जास्त दिलेले पैसे वसूल झाल्यासरखे वाटले. आता पुढचे काम आहे बाईक्स घेउन येणारा ट्रक शोधणे, बाईक्स उतरवणे आणि फ्रेश होऊन मंदिरात जाऊन दर्शन घेणे.

नाक्यावर उतरलो. ट्रक समोर वाटच पाहत होता. आणि आल्यावर बाईक्स उतरवून घेतल्या. पण थोडी निराशा झाली. माज़्या बाईकचा आरसा त्याच्या लोखंडी बार सहित कुणीतरी काढून नेला. दीपची गाडी खाली पडून थोडे फायबरचे आणि टेल-लॅम्पचे थोडे नुकसान झाले. पण राकेशची बाईकच्या टाकीची वाट लागली होती. एक वाईट डेंट पडला होता, कमीत कमी ४ इंच व्यासाचा आणि एक दीड इंच खोल. नशिबाने सगळ्या बाईक्स चालू स्थितीत आहेत.

स्टँडवर पोचल्या पोचल्या एकेक चहा आम्ही सर्रकन घशाखाली सोडला. सॅन्डीच्या घरी सगळे फ़्रेश झालो. सकाळी जसे काही विशिष्ट राग गायले जातात तसे सकाळी मारण्याचे जोक्स पण वेगळे असतात. त्यात वाघ मारणे, गाडी रद्द होणे, डाउनलोड एरर, त्यामुळे येणारे ऑडिबल अलर्ट्स असे शब्दप्रयोग चालतात. आमचा असा पाचकळपणा चालला होता. आमचा सॅंडी गडी नवीन घर बांधतोय. म्हणजे लवकरच विकेट पडणार हे आमच्या चाणाक्ष नजरेतून सुटेल का? काकूंनी म्हणजे सॅंडीच्या आईने केलेले वाफाळते उपीट आणि कडक चहाने जीव सकाळपुरता का होईना तृप्त झाला. भावनाने मॅचिंग नेलपेंट लावली, आम्ही जड बॅगा गाडीला बांधल्या. त्याच वेळी आम्रपाली गाडीवर बसायच्या आधीच खाली पडली. शेजारी श्रीकांत होता. म्हणजे मुलींना खाली पाडण्याचा मागच्या Coastal Prowl चा रिवाज त्याने कायम ठेवला होता (मागच्या वर्षी थांबलेल्या गाडीवरुन २ जणींना पाडण्यात यश आले होते त्याला). हातावर साख्रर घेऊन आम्ही निघालो. गाड्या ओरडत होत्या "माझा खाऊ मला द्या". मग मोर्चा पेट्रोल पंपाकडे वळवला. टाक्या फुल्ल केल्या आणि मंदिराकडे कूच केले. सकाळी लवकर पोचल्यामुळे विशेष गर्दी नही आणि दर्शन पण व्यवस्थित घडले.

मंदिराच्या आवारात गाड्या ओळीने लावून नारळ फोडून श्रीगणेशा केला. सगळ्यांचा सुंदरसा ग्रुप फोटो काढला.

गाडीचे जेवाय-जेवाय करुन झाले होते. टाक्या फुल्ल करून झाल्यात. स्पीडोमीटर नोंदवून घेतलाय. आणि सव्वा आठला सुरु झाला आमचा खरा Coastal Prowl . टायरमधे हवा चेक करणे बाकी आहे पण. उजव्या हाताला पावसाने तुडुंब भरलेल्या रंकाळ्याला वळसा घालून आम्ही फोंडा घाटाकडे मार्गस्थ निघालोय. थोडे पुढे येऊन एक टायरची टपरी दिसली. कोल्हापूरच्या सगळ्याच गोष्टी दणदणीत-रांगड्या. आपण पुण्या-मुंबईत हवा भरताना पुढे आणि मागे अनुक्रमे २५-३५ युनिट भरतो, पण तिथल्या भाऊने प्रत्येक गाडीत ३५-४० युनिट हवा भरली. आम्ही पण दूरचा प्रवास म्हणून शांत राहिलोय.

रस्त्याची क्वालिटी सुपर भन्नाट आहे. गाड्या छान ७०-८० ने बुंगवता येताहेत. पण आमच्यातला एक १८०क्क चा राका डॉनवाला राक्षस स्पीड पकडत नाहिये. त्यामुळे थोडे अंतर जाऊन आम्हाला थांबावे लागतंय. टॉप क्वालिटी रोडवर असे होणे परवडणारे नाही. फोंडा घाटात प्रवेश करताच मन प्रफुल्लित झाले. गर्द हिरवे जंगल आणि थंड हवा लडिवाळ करून जात आहे. फोंडा गावात चहा मारला, राकाने कटिंगच्या दुकानाबाहेर जॉन अब्राहमच्या फोटोसमोर फोटो काढला आणि दाजीपूरच्या जंगलातून पुढे निघालोय आता. इथे रस्ता तर एकदमच सॉलिड आहे. वरून झाडांची छत्री आणि गाड्या ९० ला सहज टच करताहेत. राका सोबत पॅट्रिकची बुलेट सावकाश येतेय. सुयोग ती चालवत होता. एका वळणावर बुलेट रस्त्याच्या खाली उतरली आणि जरा घसरली. विशेष काही झाले नाही पण हा एक अलार्म कॉल आहे, गाड्या काळजीपूर्वक चालवण्यासाठी.

पुढे आल्यावर एक विस्तीर्ण तलाव लागला. तिथे एका खड्ड्यातून माझी गाडी थांबवताना फूटभर उडाली आणि पडता पडता वाचली. घाटाच्या मधोमध खिंडीत पोचलोय आता. सार्वजनिक बांधकाम विभागाच्या कमानीने स्वागत केलंय, "येवा कोकण आपलाच असा..." आणि ती पार करताच सिंधुदुर्ग जिल्ह्यात प्रवेश केला. घाटातून खाली कोकणाचे अदभुत दर्शन घडतय. घाटातून गाड्या वळवत उताराने कोकणात उतरयचे आता. स्वागतच जोरदार पावसाने झाले. पावसाळी जॅकेट्स बाहेर आले. कॅमेरे आणि माणसे झाकली गेली. मुंबई-गोवा महामार्ग NH-17 वर पोचता पोचता पाऊस मुसळधार बनलाय. थांबण्याशिवाय पर्याय नाही. एका बंद टपरीच्या आडोशाला थांबलो. जोर कमी झाल्यावर पुढे निघू. पॅटची बुलेट काही तरी त्रास देतेय. एका बाजूला ओढतेय ती. पुढच्या फोर्कला काही वेल्डिंग करावे लागणार आहे. कणकवलीला पॅट थांबून ते काम करतोय. त्याचा SMS आलाय की तुम्ही मालवणला पोचा मी मागून येतो. कसाल या गावाजवळ आम्ही NH-17 सोडला आणि मालवणसाठी उजवीकडे वळालो. एव्हाना कोकणातला पाऊस म्हणजे काय चीज आहे याची प्रचिती आलीये. धूवून कढतोय तो एकदम. पण आम्ही तेवढेच निगरगट्ट. ३०-३५ किमीचा टप्पा पाऊण तासात पार करोन आम्ही दुपारी अडीचला मालवणात पोचलो आहे.

आता पहिले काम पोटोबा! दुपारी अडीचला जेवायला मिळणे कोकणातल्या मालवणसारख्या लहान गावात असते. आधी मालवणात दोन वेळा येण्याचा अनुभव असल्याने कुठे जेवायला मिळेल हे माहीत आहे आपल्याला. डायरेक्ट गाड्या बांबू हाऊसच्या अंगणात उभ्या केल्या. पावसामुळे पुढचा देवगडला पोचायचा बेत धोक्यात आला होता. त्यात पॅट आणि सुयोग कणकवलीत राहिलेत. त्यांन फोन करुन जेवून घ्यायला सांगितले. पावसामुळे सिंधुदुर्ग किल्ल्यावर जाणाऱ्या बोटी बंद आहेत. त्यामुळे इथे प्रथमच येणाऱ्या पब्लिकची जरा निराशा झाली. पण इलाज नाही. पावसामुळे ’मालवण पाण्यामधे किल्ला’ पाण्यामधेच राहिला. आता २ पर्याय आहेत आमच्याकडे. एकतर तातडीने जेवून देवगड गठणे किंवा मालवणात मुक्काम करुन पुढचा प्लॅन रि-शेड्युल करणे. आम्ही सर्वानुमते पहिला पर्याय निवडला. पॅट आणि सुयोगला डायरेक्ट देवगड गाठायला सांगितले आहे.

कोकणात येउन मासे न खाणे म्हणजे आमच्यासठी पातक, घोर पातक!!! घासफूस पब्लिकची जरा जेवणात निराशाच झाली आहे. पण कोकणात असे होतेच. भाज्यांची मजल पिवळा बटाटा, कोबीची भाजी, मटकीची उसळ अशा ’चवदार’ पदार्थांपलीकडे जात नाहे. कीडेखाऊ लोकांसाठी मात्र सुरमई, बांगडे, पापलेट, हलवा, कोलंबी, तिसर्या (शिंपले), वाम, कोंबडी वडे असे ’साधेसुधे’ खाणाऱ्याचा कलीजा खलास करणारे पर्याय असतात. तिथे आम्ही जेवण चापले आणि वर सोलकढी रेटून हाणली.


रस्ता विचारुन देवगडचा रस्ता धरला. डावीकडे समुद्रातल्या सिंधुदुर्गाचे दर्शन घेत आम्ही सुसाट निघालो. सोलकढी असर दाखवायला लागली आहे. गाडी चालवता चालवता डोळे झाकायला लागलेत. मग आचऱ्याला एकेक कडक कॉफी मारली. आणि ताजेतवाने होऊन पुढे कूच केले. काही अंतर गाड्या बुंगवून झाल्यावर कुणकेश्वराचा बोर्ड दिसल्यावर आपोआप थांबल्या. ८ किमीवरच आहे तर का सोडा म्हणून आत वळालो. मंदिर एकदम प्रशस्त आहे. फार सुंदर. देऊळवाड्याच्या तटालाच भरतीच्या लाटा न्हाऊ घालतात. सागरतीरी सुंदर मंदिर, उसळणाऱ्या लाटा, वाळूची पुळण, काही मासेमारीच्या बोटी, थोडी सागरी धुरकट हवा एकदम छान मूड जमलाय
बऱ्यापैकी फोटो मिळाले आहेत. मग तृप्त मन आणि कॅमेराने परत फिरलो आहे. आता देवगड गाठणे, तेही अंधार पडायच्या आत आवश्यक आहे. पुन्हा गाडीला किक/बटन दिला आणि नॉन स्टॉप देवगडला पोचलो.

पॅट्रिक आणि सुयोगने लवकर आल्यामुळे राहण्याची सोय शोधण्याचा थोडाफार प्रयत्न केला पण निवडणुकीमुळे MTDCशिल्लक नाही. तिथून एक नंबर मिळालाय पण शक्यता धूसरच आहे. पण तिथे जाऊन पाहतो तर छन रुम होत्या. ३ रुम्स मिळाल्या. पटकन रक्कम ठरवून सामान टाकले. कोरडे झालो आणि गरम पाण्याने अंघोळ करुन फ्रेश झालो आहोत सगळे. पुन्हा एकदा जवळच वसंत-विजय नावाच्या हॉटेलमध्ये आमचे जेवण विथ फिश झाले आणि तृप्त झालो. वेज लोकांनी पिझ्झावर काम भागवलंय.

सगळी मंडळी भरलेली पोटे सावरत कॅमेऱ्यात दिवसाचा रिव्यू घेऊन छान झोपी गेलीत आणि मे बसलोय ब्लॉगच्या नोंदी घेत.

आजचा प्रवास:
कोल्हापूर-कणकवली: ~८० किमी
कणकवली-कसाल-मालवण: ~४५ किमी
मालवण-देवगड: ~५० किमी
मुक्काम: निवांत रेसॉर्ट, कॉलेज रोड, देवगड.

खादाडी पॉइंट्स:
फोंडा गावतले टपरी हॉटेल
मालवणचे बांबू हाऊस
देवगडला वसंत-विजय (९४२०२६००७६)
21:12
9
Coastal Prowl-Preview
Bhatkanti Unlimited bikeride Coastal Prowl

Coastal Prowl-Preview


परवाच कोकणात बाईक ट्रिप (Coastal Prowl) मारून आलो. सविस्तर ब्लॉग पोस्ट लिहायला वेळ लागणार आहे. पण लोकांची उत्सुकता मला सारखी पिंग करतेय... म्हणून ही एक फोटो लिंक्स असलेली पोस्ट टाकतोय.

ट्रिपचे काही ठळक मुद्दे:
एकानेही हेल्मेटचा नियम मोडला नाही. १४ लोक आणि १४ हेल्मेट्स होते.
कोकणात खूप पाऊस पडतो हे लहानपणी भूगोलाच्या पुस्तकात वाचले होते. या चार दिवसात तो पाऊस प्रत्यक्ष जगलो.
फोंडा घाट उतरून कोकणात प्रवेश करताच तुफानी पावसाने आमचे स्वागत केले "येवा, कोकण आपलाच असा...!!!"
त्यामुळे आमचे फोनचे बिल वाढले. घरी सारखे अपडेट्स द्यावे लागत होते.
कोकणातले रस्ते खरंच फार भारी आहेत. फार कमी वेळा स्पीड ६० च्या खाली आणावा लागला. कॉंप्युटरवर गेम खेळल्यासारखे वाटत होते.
ट्रिपमध्ये कायम एक बकरा बरोबर असावा. आणि वेळोवेळी त्याची ’मारता’ येते. आमच्या बकऱ्याचे नाव नंतर तुम्हीच ओळखा, सगळ्या पोस्ट्स वाचून झाल्या की.
आमच्या बाईक्सनी कधीच जास्त त्रास दिला नाही. फक्त एक वेळा पंक्चर म्हणजे अगदी नगण्य.
माझ्या बाईकचे घरापासून घरापर्यंत रनिंग ८८८ किमी. प्लस त्यात पुणे-कोल्हापूरचे बसने केलेले २५० किमी असे साधारण साडेअकराशे किमी रनिंग झाले.
माझे अंजनवेलच्या गोपाळगडनंतर ५० किल्ले पूर्ण झाले.
आता आमचा नकाशात मुंबईच्या खाली दिसणारा सगळा कोकण पाहून झालाय. पण पब्लिकला पुढच्या ट्रिपचे वेध आतापासूनच लागलेत.
कोकणात कीडेखाऊ (non-veg) लोकांची चंगळ होते. आणि घासफूस पब्लिकचे हाल.

फोटोची लिंक:

http://picasaweb.google.co.in/coastalprowl2009/PankajUnlimited
22:53
7
साद सागराची, सफर किनारपट्टीची - 'पूर्वावलोकन'
Bhatkanti Unlimited bikeride Coastal Prowl

साद सागराची, सफर किनारपट्टीची - 'पूर्वावलोकन'

साद सागराची, सफर किनारपट्टीची - 'पूर्वावलोकन'

मागच्या वेळी बरोबर २ ऑक्टोबरची सुट्टी जोडून सागराच्या हाकेला प्रतिसाद देत भटक्या टोळीचे १२ शिलेदार, सहा मशिन्स आणि अमर्यादित उत्साह घेऊन पुण्याहून निघालो होते. अलिबाग, कोर्लई, रेवदांडा, काशीद, मुरुड, जंजिरा, दिघी, दिवेआगर, हरिहरेश्वर, श्रीवर्धन, बाणकोट, हर्णे, दापोली-मुरुड असे पल्ले गाठत महाड, ताम्हिणी घाट मार्गे पुण्यात पोचता पोचता बाईक्सचे ८०० किमी रनिंग झाले होते.

तो एक भन्नाट अनुभव गाठीशी बांधला होता. तेव्हाचे बोटीतून बाईक्स घेऊन जाणे, पाहिलेले सागरकिनारे, आडवा हात मारुन खाल्लेले मासे, भन्नाट राइड्स अश्या सगळ्या आठवणी मनात वर्षभर रुंजी घालत होत्या. उरलेला तळकोकणचा किनारा साद घालतोय असे जाणवत होते.

मग मे-जूनमध्येच सगळ्या आधीच्य भटक्यांना आणि काही नवीन सदस्यांना मेल टाकुन ’मन की गिटार छेड़ दी’! मागल्या वेळी दापोलीहून निघून सिंगल लॅप पुणे गाठण्याचा अनुभव होता. त्यामुळे या वेळी आधी तळकोकणात २ ऑक्टोबर कोल्हापूर-राधानगरी-फोंडा घाटमार्गे उतरुन उलट दिशेने गुहागरपर्यन्त ३ दिअवसांत येऊन चौथ्या दिवशी परत पुणे सिंगल लॅप करायचा विचार पक्का केला. इतरांनाही हा प्लॅन पसंत पडला. पण त्यासाठी आम्हांला २ ऑक्टोबरला पहाटे कोल्हापूरहून निघणे आवश्यक होते. आदल्या दिवसाची कुणाला सुट्टी पण नव्हती. मग बाईक्स ट्रकने पुढे पाठवून आम्ही रात्रीतुन कोल्हापूरला पोचायचे नक्की केले. म्हणजे पहाटेच्या प्रहरी करवीर निवासिनी अंबाबाईचे दर्शन घेऊन तिच्या आशीर्वादाने वाटचाल सुरु करणार आहोत.


  • १ ऑक्टोबर: रात्री पुणे -कोल्हापूर.
  • २ ऑक्टोबर:कोल्हापूर - राशीवडे - राधानगरी - फोंडा - कणकवली - कसाल - मालवण - सिंधुदुर्ग - मालवण - हाडीआचरे - शिरगाव - देवगड
  • ३ ऑक्टोबर: देवगड - विजयदुर्ग - पूर्णगड - पावस - रत्नागिरी
  • ४ ऑक्टोबर: रत्नागिरी - गणेशगुळे - रत्नागिरी - भगवती - रत्नदुर्ग - जयगड - जाखादेवी - राई - भातगाव - आबलोली - हेदवी - वेलानेश्वर
  • ५ ऑक्टोबर: गुहागर - धोपावे - दाभोल - दापोली - पुणे.
















पण हा प्लान काही एवढा सहाजासहजी नाही झाला. ५-६ वेगवेगळ्या झूम लेवलचे नकाशे, इंटरनेटचा खजिना, अखंड चालणारे फोन, चार डोकी आणि रात्रीचे अखंड ४-५ तास. एवढी गुंतवणूक करून निश्चित केलय. पाहू आता पुढे काय होईल ते.
21:23
10
Coastal Prowl- Lap 2.
Bhatkanti bike ride Coastal Prowl

Coastal Prowl- Lap 2.

Hi Bhataki Toli members,

Hope you are still remembering my Coastal Prowl trip last year.

We are in full swing with the bhatkanti season this year too. After exploring the Sahyadri mountain ranges let's once again explore the coastal area of the Arabic sea bowing at the feet of these mountains. We have already expedited few sea forts necklacing the coastal Maharashtra traversing the journey of 800km. We have proposed a 4 days' bike expedition to these forts starting from Sindhudurg fort through Anjanvel Fort near Dabhol (South to North).

This plan is to be finalized with the joint inputs from all of you members.

The dates are as below.

  • Oct 1st, 2009- We will leave at night for Kolhapur (preferably try to tow bikes by logistics).
  • Oct 2nd, 2009- Public holiday of Gandhi Jayanti.
  • Oct 3nd, 2009- Saturday.
  • Oct 4nd, 2009- Sunday.
  • Oct 5th, 2009- Monday (approved leave). Return to Pune.
Refer the map for the tentative travel plan.

The tentative list of the forts (may not be in order, subject to minor changes):

  1. Sindhudurg
  2. Vijaydurg
  3. Purnagad
  4. Ratnadurg and Bhagvati
  5. Devgad
  6. Jaygad
  7. Anjanvel (Dabhol)

More extensive list and info is at http://www.raanvata.com/kokan/index.html

This is the tentative list from the http://www.konkanyatra.com. Also along the route we have few scenic beaches and temples (malvan, Tarkarli, Bhatye, Ratnagiri, Ganeshgule, GanpatiPule, Hedavi, Guhagar, etc).

All of you and your friends, friends of friends are invited for this expedition. This expedition encompasses extensive travelling and site seeing for 4 days. Please express your interersts before Tuesday 12th Sept 2009, or well in advance so that this plan can be worked out more effectively.

Please not the following basic points beforehand:

  1. The plan is finalized on bikes, so helmets are compulsory.
  2. This expedition is truly on cost sharing basis and we will try to make it as cost effective as possible. Common accounts should be maintained transparent.
  3. All expenses food, accommodation, travel (bike towing and ferry) will be shared amongst all members. The petrol expenses are to be shared per bike basis between and the pillion.
  4. Self responsibility and personal adjustments are the keys to success of this expedition.
  5. Alcohol is completely BANNED. If you cannot abide by this rule find other group.

Here are few pics from last year's Coastal Prowl:

http://picasaweb.google.com/pnvpratik/CostalProwl
http://picasaweb.google.com/Bhataki.Toli/CoastalProwl
http://picasaweb.google.com/shrikant5000/KokanCoastalBikingExpeditionSeasonIII



Cheers,

(map courtesy: http://www.konkanyatra.com)
06:32
0
Older Posts
Subscribe to: Posts (Atom)

Popular Posts

  • मी भटकंती का करतो?
    "मी भटकंती / ट्रेक्स का करतो?" मला कुणी हा प्रश्न विचारलात एका शब्दात मी म्हणेन "खाज"..!!! हो हेच उत्तर आहे खरे. पण जेव...
  • माझ्याबद्दल थोडेसे...
    :-) “रंगुनी रंगात साऱ्या रंग माझा वेगळा! गुंतुनी गुंत्यात साऱ्या पाय माझा मोकळा!” Even being lost in the crowd I’m still different a...
  • सध्या तरी आम्हांला "अमन" पाहिजे
    झाला बरं का आमच्या इकडे पण. आमच्या पुण्याचा नंबर पण लागला. मुंबईच्या जखमा वाहत्या आहेत तोच त्या भेकडांनी इकडे वाकडी नजर केलीच. आमची जर्मन बे...
  • कार: पेट्रोल की डिझेल?
    आपल्या अन्न-वस्त्र-निवारा या मुलभूत गरजा भागल्या की माणूस पुढील मोठी स्वप्ने पाहू लागतो. असे़च काहीसे माझे झाले. घर आणि काही कौटुंबिक जबाबदा...
  • लवंगी मिरची कोल्हापूरची
    आता मात्र मराठी ब्लॉगस्फियर ढवळून निघाले असेल खादाडीच्या पोस्ट्सने. ढवळून नसले तरी वाचकवर्ग तर नक्कीच जळत असेल. महेंद्र, सिद्धार्थने आपल्या ...
  • पुण्यातला मराठी ब्लॉगर्स स्नेहमेळावा: वृत्तांत
    शेवटी मी आणि भुंगा ने जी चर्चा केली होती आणि ब्लॉगवर मतदान घेतले होते ती ब्लॉगमीट सुरेश पेठे काका आणि अनिकेत समुद्र च्या भरीव कामाने फळास आ...
  • मी खाल्लेल्या पाणीपुरीची गोष्ट.
    दिवाळी नुकतीच संपली ना... गोडधोड खाऊन सगळे तोंड पाणचट झाले होते. गेला काजू, बदाम, पिस्ते अशा फुकट मिळालेल्या ड्रायफ्रुट्सपासून सुरु झालेली ...
  • मी पाहतोय बाळा सारे काही...!!!
    बाळा (हो ना रे, मी तुला पप्पू किंवा पंकज म्हटलेच नाही ना?), मी पाहतोय बरं तुझी धावपळ. आपल्या ताईची लगीनघाई, त्यासाठी तुझे बाईकवरुन सुसाट...
  • रायगडवारी सातव्यांदा
    रायगड, तिथला राजमहाल, दफ्तर-कचेर्‍यांच्या इमारती, राज्याभिषेक ज्या राजदरबाराने अनुभवला ती जागा, नगारखाना, होळीचा माळ, सिंहासनाधीश पुतळा, त...
  • सांधण व्हॅली आणि अमृतेश्वर व्हाया भंडारदरा
    सांधण व्हॅलीबद्दल बरेच काही ऐकून होतो. जेव्हा इंटरनेटवर त्याबद्दल वाचले तेव्हा लगेच जावे असे वाटायला लागले होते. लगेच देवेंद्रला लिंक पाठवली...

Labels

  • 2009
  • 2013
  • 26/11
  • about me
  • analysis
  • anwa
  • aurangabad
  • baglan
  • bangalore
  • bar headed geese
  • beach
  • bedse
  • beyond politics
  • Bhatkanti
  • Bhatkanti Unlimited
  • bhigwan
  • Bhor
  • Bhorgiri
  • Bhuleshwar
  • bike ride
  • bikeride
  • Bikerides
  • birds
  • birthday
  • bliss
  • Blog
  • Cabo-de-Rama
  • calendar
  • Call centre
  • camera
  • camping
  • car
  • caravan
  • Chavand
  • chicken
  • childhood
  • Coastal Prowl
  • current affairs
  • Darya ghat
  • dassera
  • denim
  • dentist
  • destruction
  • Devghar
  • dhakoba
  • dhodap
  • dhom
  • Diveagar
  • Drushtikon-2009
  • eateries
  • eco system
  • English
  • epilogue
  • epilogue 2009
  • exhibition
  • fatherhood parenting 1year
  • fish
  • flamingo
  • flute
  • food
  • food joints
  • frustration
  • fun
  • gallery
  • ganesh
  • german bakery
  • Goa
  • god
  • guide
  • guru
  • Hadsar
  • Harishchandragad
  • Himalaya
  • imagination
  • India
  • invitation
  • JLT
  • jungle
  • Kalavantin
  • Kalsubai
  • Kenjalgad Sahyadri
  • khandala
  • kids
  • Konkan
  • Kothaligad
  • Ladakh
  • Ladakh in winter
  • laugh
  • lavangi mirachi
  • letter
  • Letter to government
  • Lonar
  • Lonavla
  • Mahabaleshwar
  • Maharashtra Desha
  • Majorda
  • Malavan
  • malvan
  • marathi
  • martyrs
  • media
  • menavali
  • Monsoon
  • monsoon life
  • mora
  • Mulashi
  • mulher
  • mumbai attacks
  • mutton
  • mysore
  • Naneghat
  • okaka
  • ooty
  • Pabe ghat
  • Padargad
  • Pandavgad
  • panipuri
  • Panshet
  • Peb
  • Peth
  • photo theft
  • PhotographersAtPune
  • photography
  • photoshoot
  • plagiarism
  • Pune
  • Purandar
  • Raigad
  • rain
  • Raireshwar
  • ratangad
  • reading culture
  • responsible youth
  • Rohida
  • sachin tendulkar
  • sadhale ghat
  • Sahyadri
  • salher
  • Sandhan
  • Saswad
  • shabdashalaka
  • shivaji
  • shivjanm
  • shivjayanti
  • shooting techniques
  • Shravan
  • sketch
  • smoke
  • startrail
  • tamhini
  • tarkarli
  • telbel
  • thanale
  • thoughts
  • tourism
  • traffic
  • travel
  • Trek
  • trek safe
  • trekker
  • Tshirt
  • tung
  • Veer
  • Veer Dam
  • Vikatgad
  • wai
  • wedding
  • winter morning
  • woods
  • अकोले
  • अंजनेरी
  • अनुभव
  • अन्वा
  • अंबोली
  • अमितकाकडे
  • आठवणी
  • आठवणीतले दिवस
  • उगाच काहीतरी
  • उद्धव ठाकरे
  • औरंगाबाद
  • कविता
  • कावळ्या
  • काव्य
  • केलॉन्ग
  • कोकणकडा
  • कोकमठाण
  • कोंबडी
  • कोयना
  • खारदुंगला
  • गोंदेश्वर
  • घनगड
  • चंद्रगड
  • चांभारगड
  • चिकन
  • जर्मन बेकरी
  • जिस्पा
  • जीन्स
  • जीवधन
  • झापावरचा पाऊस
  • टीशर्ट
  • ट्रेक
  • डेंटिस्ट
  • ताहाकारी
  • त्रिंबकगड
  • त्सोमोरिरी
  • दसरा
  • दातदुखी
  • दातेगड
  • दासगाव
  • दिंडी
  • दुर्गभांडार
  • दृष्टिकोन२०१०
  • देवता
  • देवराई
  • धुके
  • धोडप
  • नळीची वाट
  • नाणेघाट
  • निमंत्रण
  • नुब्रा
  • पत्र
  • पन्हळघर
  • पर्यटन
  • पाऊस
  • पाऊसवेडा
  • पांग
  • पालखी
  • पावसाळी ट्रेक
  • पुणे
  • पॅंगॉन्ग
  • प्रेमकविता
  • फोटोगिरी
  • फोटोग्राफी
  • बाईक
  • बालपण
  • बासरी
  • बेडसे
  • बॉंबस्फोट
  • भटकंती
  • भंडारदरा
  • भारत
  • भैरवगड
  • मंगळगड
  • मंदिरे
  • मनातले
  • मनाली
  • मराठी
  • मराठी ब्लॉगर्स
  • महाराष्ट्र
  • महाराष्ट्र देशा
  • माझ्याबद्दल
  • मालवण
  • मुळशी
  • मृगगड
  • मैत्रीण
  • मोराडी
  • मोहनगड
  • मोहरी
  • ये रे ये रे पावसा
  • रतनगड
  • राजमाची
  • रायगड प्रभावळ
  • रायलिंगी
  • रोहतांग
  • लडाख
  • लामायुरु
  • लोणार
  • वारी
  • विडंबन
  • विवाह
  • शब्दशलाका
  • शिवजयंती
  • शिवराज्याभिषेक
  • शिवराय
  • शुभविवाह
  • श्रावण
  • संगीत संशयकल्लोळ
  • समीक्षा
  • सह्यदेवता
  • सह्याद्री
  • साधले घाट
  • सारचू
  • सिन्नर
  • सोनगड
  • स्मरण
  • स्वप्न
  • हरिश्चंद्रगड
  • हिमालय

© Pankaj Zarekar

Popular Posts

  • मी भटकंती का करतो?
  • मी पाहतोय बाळा सारे काही...!!!
  • पुण्यातला मराठी ब्लॉगर्स स्नेहमेळावा: वृत्तांत
  • माझ्याबद्दल थोडेसे...

Labels

  • Bhatkanti Unlimited
  • Harishchandragad
  • Sahyadri
  • Trek
  • bikeride
  • marathi
  • photography
  • photoshoot
  • travel

Recent Posts

  • असेही एक स्वप्न
  • माझ्याबद्दल थोडेसे...
  • रतनगड आणि ફારસાન, થેપલો, મુખવાસ
  • पाऊसवेडा !
Designed by - भटकंती अनलिमिटेड
UA-22447000-1