Showing posts with label शब्दशलाका. Show all posts
Showing posts with label शब्दशलाका. Show all posts
शब्दशलाका: "मी पुन्हा...वनांतरी..."
जंगलाचं एक बरं असतं. नागरतेचे पाश त्याच्या नरड्याला उगाच जाचत नाहीत. सगळाच अकृत्रिम आविष्कार!
जंगलाचे नियम हे कलाकारांचे नियम. स्वच्छंदी, सरळ आणि नैसर्गिक. उगाच फुकाची गडबड नको की भांड्याला भांडं वाजणं नको.
गूढ भासणारं जंगल तुम्हाला थेट प्रतिभेच्या एखाद्या लाडक्या अपत्याची आठवण करून दिल्याखेरीज राहत नाही.
जंगलाला संवेदनांची बधिरता येत नाही कधीच. इतकी मुळे, फांद्या, खोडे असल्यावर आपल्या अस्तित्वाचं भान कोणं कसं विसरेल बरं?
काही वेळा या खास राखून ठेवलेल्या असतात. प्रशांत पहाटे ध्यानस्थ बसायची वेळ, अंधूक दिसणार्या क्षितीजाकडे बघत घरी येणार्याच्या गुणांना आठवायची सायंवेळ, घमघमणार्या उत्तररात्रीच्या मदहोशीची वेळ आणि डोईवर सूर्य चढला की काढत्या पायाने खोपटी गाठायची वेळ.
तशीच जंगलाची आळस द्यायची पण एक वेळ असते. प्रातःकाळी किलबिलणार्यांनी अलार्मचं काम चोख बजावलेलं आहे. पूर्वेचा कर्मयोगी दिनकर आपली बाही सरसावून प्रवासाला निघालेला आहे. त्याच्या किरणांनी पानांच्या जाळ्यांना बाजूला सारून एव्हाना जंगलाला गुदगुल्या करायला सुरूवात केली आहे. आता कस्सं सरसरून उठेल हे वन!!
ही घनदाट जाळी म्हणजेच जीवन. ह्या मायेने गुंतलेल्या फांद्या म्हणजेच जीवन. ही धुक्यात विरलेली पर्णराजी म्हणजेच जीवन. आणि एकही शब्द न बोलता कायम आपल्याला खुणावणारं हे जंगल म्हणजेच खरं तर जीवन....
जंगलाची मस्तानी कलंदर वृत्ती पुन्हा कलावंतासारखीच. आता पाचोळा वाजो किंवा घुमोत या कृष्णधवल आसमंताचे श्वास.... जंगल आपल्यामध्येच मस्त रमून राहतं. प्रश्न हा की जंगलभेटीला गेलेल्या तुम्ही-आम्ही पहायचं तरी काय?
23:21
शब्दशलाका: "रात काळी..."
आकाशात जेंव्हा काळे ढग दाटून येतात...
कसा सावळा होऊन जातो जीव,
जाणवून जाते त्या श्यामकांताची उणीव,
आठवत राहतात डोळ्यातल्या ओलाव्याचे विरहक्षण...
आकाशात जेंव्हा काळे ढग दाटून येतात...
तोडून द्यावासा वाटतो एक अनिवार बंध,
फुलपाखराच्या गाण्यांचे आणि भिजलेल्या मातीचे लागतात छंद,
आकाशाकडे डोळे लावून बसलेल्यांचे, आपल्यावरही उमटतात थोडे व्रण...
आकाशात जेंव्हा काळे ढग दाटून येतात...
तेंव्हा सगळचं कसं होवून जातं ओलं, मिट्ट अन् गडद,
वीजांची बनतात चित्रं, वार्यातूनही ऐकू येतो एक स्पंद,
काळ्याभोर आठवणींमध्ये कोरडे मात्र राहून जातो आपण...
आकाशात जेंव्हा काळे ढग दाटून येतात...
06:27
शब्दशलाका: वाट
ही अशी सगळ्यांशी लगट करत जाणारी गावाकडची वाट कुणा पाऊलांच देणं असते?
तशी इतरवेळी स्वतःमध्येच रमलेली पण परक्यांच्या पायरवाने आपली समाधी थोडीशी सैल सोडणारी ही वाट... आकाशाच्या भेटीची तहान तिलाही असणारंच...
दोन्ही कडांना उमलून आलेल्या हिरवळीशी निवांत गुजगोष्टी करत बसाव्यात, अंगाखांद्यावर आभाळ देईल तितकाच शिडकावा घ्यावा आणि दूर क्षितिजापर्यंत पसरलेल्या आपल्या ओबडधोबड कायेला ताणून महिनोनमहिने पडून रहावं.....बास्स! गावाकडच्या वाटेचं शेपूट सापडत नाही हो कधी... कुठे अशी भरकटल्यागत फिरत असते कोण जाणे. शोध घेत जावं तर चकित करून टाकणार्या अनेक गोष्टी तोंडावर मारते ही वाट...
माणसं चुकू शकतात, रस्त्यांना प्रमाद परवडण्यासारखे नाहीत. ती तिकडे डोंगरांची योगनिष्ठ माळ जगाला दुरूनच न्याहाळत असते. सगळे रस्ते आपल्या पायथ्याला येऊन संपणार आहेत याचं भान त्या तपस्व्यांनी केंव्हाच सोडलंय. नाहीतर असं पाहून न पाहिल्यासारखं कोण बरं करेल?
या विराटाच्या वळणांवर खुजा माणूस टेचात चालू लागला की आजूबाजूचे प्राणीही खदखदून हसत असणार... मनात एक अनामिक आशा घेऊन या शांत, एकाकी वाटेवरून झरझर चालणारा, वर्तमानापेक्षा भविष्याचा लळा लागलेला कुणी पाहिला की रवंथ करणार्या गायी हळूच मान हलवतात.
त्यांच जग निराळं...
आपलं निराळं...
रस्ता तोच, पण गंतव्य निराळं...
काळ्या ढगांच्या सोबत...
रापलेल्या वाटेनी झुलणं निराळं...
आणि हाती नाही आले तरी...
शिखरांना पकडणं निराळं...
शब्द: विक्रांत देशमुख
फोटो: पंकज झरेकर
06:41
शब्दशलाका
असं म्हणतात की एक चित्र हजारो शब्दांची कहाणी मांडतं.
प्रकाशाशी खेळ करणारी फोटोग्राफी आणि शब्दांची गुंफण घालणारे विचारवैभव म्हणजे एकाच सरस्वतीचे आशीर्वाद. डावं-उजवं करण्याचा प्रश्नच नाही. असेच आशीर्वादाचे मोती कधी काळी पृथ्वीतलावर ओघळले आणि अंधुकसे का होईना आम्हांस दर्शन घडलं याच विश्वमोहिनी शारदेच्या प्रांगणाचं.... तेच दर्शन आपणांस घडवण्याचा हा आमचा छोटासा यत्न !!
खरे तर या ‘शब्दशलाके’मधून आम्ही आमच्या व्यक्तिगत मर्यादाच आपल्यापुढे कबूल करतो आहोत. पंकजला मनात घर करणारे प्रासादिक शब्दांचे खेळ कधी जमले नाहीत आणि विक्रांतला डोळे दिपवणारी फोटोग्राफी कधी झेपली नाही. अर्थात पंकजला फोटोग्राफीचे काही जास्त कळते आणि विक्रांत एकदम विश्वकोषाचे मानवी रुप आहे असेही नाही. पण जे काही आमच्या झोळीत आहे ते तुमच्यासमोर रिते करण्याचा हा प्रामाणिक प्रयत्न. "शब्दशलाके" मध्ये पंकज एका आठवड्याला एका विषयाला धरुन एक (किंवा दोन)चांगले फोटो समोर घेऊन येईल आणि विक्रांत त्याच फोटोच्या अनुषंगाने काहीबाही मनोविभ्रम आपल्यासमोर मांडेल. अर्थात हा दोघांचाही संयुक्त प्रातिभ-प्रयत्न असल्याकारणाने हे सदर आम्हा दोहोंच्याही व्यक्तीगत ब्लॉगवर प्रसिद्ध होईल. अपेक्षा आहे आपल्या नेहमीच मिळणार्या दिलखुलास दादीची आणि रसिकपणे केलेल्या अवगाहनाची.....
चला तर मग, आस्वाद घेऊन यात काही जबरदस्त खास प्रकाशचित्रांचा अन् त्यावर उत्कटपणे लिहिलेल्या वेड्या ओळींचा.... "शब्दशलाका" आता बोलू लागेल, तुमच्या-आमच्या मनात झुलू लागेल, आहात ना आमच्याबरोबर प्रकाशाचे हितगुज ऐकायला?
"A picture is worth a thousand words" - Anonymousचित्रांची सृष्टी म्हणजे अपार्थिवाची सृष्टी. अगदी प्राचीन काळापासून चित्रमय जगत मानवी मनाला साद देत आलंय. एखादीच प्रतिमा, एखादाच नजारा कश्या आपल्या सगळ्या जाणिवा बदलून टाकतो. रोजच्याच चाकोरीत कितीतरी दृश्ये आपण नजरबंद करत असतोच पण त्यातली काही मात्र हृदयात अगदी खोलवर जाउन बसतात! त्याचवेळी मनःपटलावर विचारांचे असंख्य पारिजात देखील उमललेले असतात. फोटो म्हणजे अनुभूतीला पुन्हा पुन्हा जगायचा विषय.... त्याला शब्दात पकडायची खुमारी तर किती विलक्षण असेल? अश्याच काही निवडक चित्रांची स्फुट-अस्फुट भाषा आम्ही घेऊन येत आहोत एका नवीन उपक्रमाद्वारे - "शब्दशलाका"
प्रकाशाशी खेळ करणारी फोटोग्राफी आणि शब्दांची गुंफण घालणारे विचारवैभव म्हणजे एकाच सरस्वतीचे आशीर्वाद. डावं-उजवं करण्याचा प्रश्नच नाही. असेच आशीर्वादाचे मोती कधी काळी पृथ्वीतलावर ओघळले आणि अंधुकसे का होईना आम्हांस दर्शन घडलं याच विश्वमोहिनी शारदेच्या प्रांगणाचं.... तेच दर्शन आपणांस घडवण्याचा हा आमचा छोटासा यत्न !!
खरे तर या ‘शब्दशलाके’मधून आम्ही आमच्या व्यक्तिगत मर्यादाच आपल्यापुढे कबूल करतो आहोत. पंकजला मनात घर करणारे प्रासादिक शब्दांचे खेळ कधी जमले नाहीत आणि विक्रांतला डोळे दिपवणारी फोटोग्राफी कधी झेपली नाही. अर्थात पंकजला फोटोग्राफीचे काही जास्त कळते आणि विक्रांत एकदम विश्वकोषाचे मानवी रुप आहे असेही नाही. पण जे काही आमच्या झोळीत आहे ते तुमच्यासमोर रिते करण्याचा हा प्रामाणिक प्रयत्न. "शब्दशलाके" मध्ये पंकज एका आठवड्याला एका विषयाला धरुन एक (किंवा दोन)चांगले फोटो समोर घेऊन येईल आणि विक्रांत त्याच फोटोच्या अनुषंगाने काहीबाही मनोविभ्रम आपल्यासमोर मांडेल. अर्थात हा दोघांचाही संयुक्त प्रातिभ-प्रयत्न असल्याकारणाने हे सदर आम्हा दोहोंच्याही व्यक्तीगत ब्लॉगवर प्रसिद्ध होईल. अपेक्षा आहे आपल्या नेहमीच मिळणार्या दिलखुलास दादीची आणि रसिकपणे केलेल्या अवगाहनाची.....
चला तर मग, आस्वाद घेऊन यात काही जबरदस्त खास प्रकाशचित्रांचा अन् त्यावर उत्कटपणे लिहिलेल्या वेड्या ओळींचा.... "शब्दशलाका" आता बोलू लागेल, तुमच्या-आमच्या मनात झुलू लागेल, आहात ना आमच्याबरोबर प्रकाशाचे हितगुज ऐकायला?
09:20
Subscribe to:
Posts (Atom)



