Showing posts with label काव्य. Show all posts
Showing posts with label काव्य. Show all posts
एक संध्याकाळ: फक्त तुझी नि माझी
सागरतीरी तुझा हात हातात घेऊन दूरवर चाललेलो अंतर...
दमून-भागून एके ठिकाणी वाळूत मारलेली बसकण...
दोघांनी एकत्र ऐकलेली सागराची गाज...
चमचमत्या जलपटलावर रंगवलेले आयुष्याचे स्वप्न...
दूरवर शिडात वारा भरलेले जहाज...
आपल्या स्वप्नासारखेच... हेलकावत भेलकांडत क्षितिज गाठणारे
संधिप्रकाशी घेतलेल्या जन्मजन्मांतरीच्या शपथा...
परस्परांविषयी केलेल्या लडिवाळ तक्रारी...
कपाळावर ढळलेल्या तुझ्या केसांच्या लडी...
त्यांना मागे सारणारी माझी बोटं...
स्वप्नांत हरवत जाणारी संधिप्रकाशाची वेळ...
मग पडलेला अंधार...
अचानक आलेले वास्तवाचे भान...
आणि थोडीशीच घाबरुन कुशीत विरघळणारी तू...
खरंच हे सारे सगळे आपल्यासाठीच निर्माण झाली आहे ना... सारे असेच रहावे...
05:52
Subscribe to:
Posts (Atom)

